eclipse

nedensiz bir sıkıntı, kaleme gitmeyen elim, pratikte varolmayan bir gerginlik sonucu "fikrim geldi!!!" vee aralıkta gidiyorumm ;)

29 Ağustos’07
ay çarpmasından mıdır bilinmez günlerdir içim dalgalı
yazmaya çalışsam kelimeler dağılıyor
denk durup iki dakika sakin oturmak istesem beynimdeki devinim izin vermiyor. Peşine düşmüşler gibi at koşturuyor, küçücük kafamda bu kovalamacaya yetecek kadar yeri nasıl buluyor şaşkınım.
Uzak planlar yapıyorum ben de böyle durumlarda. Kovalamacayı düzmece bir dünyaya çekip kendimce devinmek yerine oyun oynuyorum....
Olası ama daha vakti gelmemiş projeler, yolculuklar, aşklar vs. üzerine notlar tutuyorum bir köşede.

Buyrun buradan başlayın:
VAKTİ GELMEMİŞ YOLCULUK - 30. yaş günüm için kendime hediye, Prag seyahati. Hangi kent 30 yaşa bu kadar yakışabilir ki ;)
VAKTİ GELMEMİŞ AŞK – eh 30. doğumgünümde, Prag’da, yalnız olacağımı düşünmüyorsunuz di mi?? (bu hediye işini de o düşünce fena olmazdı aslında ama bir kendigöbeğinikendikesengiller üyesiyim ne de olsa, her şeyimiz paket program dahilinde hizmete sunulur. ama bu başka bi konu kafazmızı çok dağıtmayalım)

Beynimi bunlara yönlendirirken, kelimeler beni yolda bıraktı. Paylamak istedim bu kadarcık çıktı....
Bilin duyun istedim, yazamıyorken nelerle uğraşıyorum
Neymiş yazılmasa da eğlenilecek bir şeyler bulunurmuş .....

gravity of life

bir kaç gündür yaşadığım bir deneyim.
vakit buldukça yapılması şiddetle tavsiye edilir. doz aşımı serbesttir ;)
bilinen faydaları: ruhu arındırır, zihni formatlar, günlük kargaşanın etkisini minimuma indirir, uykusuzluğu hafifletir.
ilgilenelere playlist oluşturuluş, sormaktan çekinmeyiniz sağlam bir arşivle taleplerinize cevap verilir :)

14 ağustos’07

floating city floating time

şehre, zamana, insanlara bakışa anlam katan, o güne kadar fark edilmeyen küçük detayları öne çıkaran müzikler vardır. Bunları dinlerken dünya farklılaşır, hareketler ağırlaşır. İnsanların sesleri değil jestlerinin belirleyici olduğu gözler önüne serilir biraz da. Hatta daha derinleşilirse hareketlerin havada yarattığı dalgalanmalar bile yakalanabilir. Öylesi bir görüntü oluşur ki, bugüne kadar neler kaçırmış olduğunuza inanamazsınız. Filmlerdeki slow motionın basit bir taklit olduğu anlaşılır.
Renkler birbirine geçer, suya atılmış taş gibi genişleyerek boşlukta dağılır kaybolur. Bir bakmışsınız tüm şehir zaman içinde akıyor, sen de onlarla birlikte...
mekandan bağımsız...
özgürlük bedenlenir sanki.
metabolizmanın hayatın yerçekimine uyum sürecidir bu. Ağır ama bir o kadar akışkan, keskinlikten ve köşelerden uzak, yalayıp geçen, incitmenin ve incinmenin mümkün olmadığı bir hız söz konusudur. Düşmek yuvarlanmakla eş anlamlı olur böyle durumlarda. Düşüş ne kadar yüksekten olursa olsun kalktığın da tek yapman gereken üzerindeki tozu silkelemektir.

duman diva senarist

nerden çıktım nereye vardım
çok eğlendim ama sanırım insanları malzeme yapmamalıyım
çok ayıp ;)
07 Ağustos’07

başka bir kadının kaybediş sürecini gözlemlediğimi fark ettim bir süredir.
Git-geller, kayaya vuruşlar, Çırpınışlar, çığlıklar ve her açıdan hissedilen şiddet....
Önceleri oldukça mesafeliydim.Onun için üzüldüm bazen onu kendimden daha fazla düşündüm. Bazen dengesini nasıl kaybettiğini gördüm.
Sonra bir baktım ki aslında yan yana duruyoruz bu oyunda. Farklı kapılardan aynı oyuna giriş yapıyoruz bir bakıma.
Ben sahnenin gerisinde büyük berjerde oturan sigarasını uzun ağızlıkla içen, her üflediği dumandaki şekillerle hikayeler yazan interaktif senarist.
O ise kendi düşüşüne kahrolmuş bir diva. :)
............................
Tahminim birkaç sene sonra o bile inanamayacak yaptıklarına. nasıl cebren ve hile ile bu girdaba çekildiğini düşündükçe haline şükredecek.
Çok istemek ama olduramamanın acısı aslında ona tüm bunları yaptıran.
Mantığın kabul edemediği noktada.
Yanlış soru da kitlenmiş “neden?!!”
Şimdiki umutsuzluğu ise sadece doğum sancısı. Oysa o kendi kendine kürtaj yapmaya çalışıyor. karşı koymak için çok geç, bu çocuk güneşi görecek.
acının sona ermesi içinse tek yapması gereken yarına uyanabilmek ...

..............

bilenler bilir kişiye özel yazlarımı buraya koymam onlar bana ve dostlara özeldir.
buraya konumuşsa bu yazı bir nedeni vardır. artık içte tutulmasına karar verilmiştir.
saçmalama hakkımı sonuna kadar saklı tutarak günün özü bu kaldı elimde işte....
31 tem’07
ne derler “kedinin ölümü meraktandır”. ne doğru demişler
Bir kez daha kanıtlandı ki cehalet mutluluktur.
Mutsuz olacağını bile bile bir şeyleri deşmemeleri gerektiği konusunda vaazlar veren ben, kendi benliğime söz geçiremedim
Neden üzülüyorum ki hepimizin öncesinde birileri yok mu, ben hiç mi deli gibi aşık olup çılgınlıklar yapmadım. Bir kez gördüğüm adamlar arkasından yazılar yazmadım. Okusalar kendileri bile hayret ederler bu hissettirdiklerine. Oysa ki ertesi gün uçurdukları kelebeklere teşekkür edip azad etmiştim onları.
Görmek ve okumak aslında hiç bitmeyeceğini düşündürdü bana.
Fethedilme çabası ve bunun için zorlaması daha bi anlam kazandı.
İşte yetersizlik korkum karşımda çırılçıplak beni örten.
Sadece kabuğuma çekilmek istiyorum.
Belki biraz da gitmesini...
Sonrasında üzüleceğimi bilsem de.
Need a little space.
Her zaman ki ürkmüş ben işte kulağımı tıkayıp arkamı dönmek istiyorum.
Sanırım biraz bahane arıyordum. Yılların alışkanlıklarını üstüne çıkıyordu zaten bunu kaldıramazdım. Korkularıma bu kadar aynalık etmesi zor geliyordu. Kendimden de emin değildim pek. vs vs...

pofuduk ve pembe :)

eh her zaman felsefe yapılmaz ki....
zaman zaman şımarmak, kendini kaybetmek, hayal kurmak ve biraz concon bir umrusamazlık da lazım . bunun için eski defterler karıştrılıp size özel, yaza uygun bir yazı da bulunur.

19 Şubat'07
ben aşık olmaya karar verdim bu akşam... az önce hatta....
aşka aşık olmak böylesi bir şey işte. Bir an da gördüğün şeyin kanında yükselttiği adrenaline bağımlı olmak gibi. Yanaklarının birden bire kızarmasına tutkun olmak. Sadece hayal kurmayı istersin sonra. Gerçekleşmeyeceklerine eminsindir aslında. Hatta gerçekleşmeleri için kılını bile kıpırdatasın yoktur. Tadı da sadece o birkaç dakikalık mutluluktadır zaten. Bir daha yüz yüze geldiğinde ilk an ellerini nereye koyacağını şaşırmak sonrasındaysa “bu muymuş yani?” deme hakkını saklı tutmak belki de....
gece kitabını kapadığında yüzünde gereksiz bir gülümsemenin iziyle gözlerin kapanır. Uykuya dalmak ve dalmamak arasındaki o kısa zamanda, kendi kendine kurduğun birkaç anlamsız cümleyle pembe bir bulut yaratırsın. Kendini üstüne tüm ağırlığınla atabileceğin kadar pofuduktur bu düş bulutu. sonsuz şeker pembesi....
hayatta kalmamızı sağlayan , insan olduğumuz hissettiren çocuksuluktur aslında yaşadığımız. Bu denli yadırgamamız ayaklarımızı yerden kesmesiyse kendimize zamanla yabancılaşmamızdır belki de. Artık büyüdüğümüz fısıldansa da hayallerin anlamsızlığı sürekli tekrarlansa da bize. Hayal kurmaktan vazgeçmediğimiz tek konu aşktır. bize özel... saklı kalan cennetimiz.
Bu kısa süreli cenneti yaşatan herkese teşekkür borçluyuz kanısındayım. Kokuları olsa da olmasa da. Uçsuz bucaksız bir oyun bahçesidir bize hediyeleri. Farkında bile değildirler aslında. Ama ne önemi var ki zaten. Farkındalık değil midir yerçekiminin tüm ağırlığını omuzlarımızda hissettiren.
Ben taklalar atmaya gidiyorum şimdi pembe bulutlarımın üzerinde, sizlere el sallıyorum tüm dünyalı dostlarım ;)
İçim içime sığmıyorrrr...

günün filmi

bu yazı kimlerinize karamsar gelse de aslında mutlu ve ferah.... ;)

26 temmuz’07
günün filmi “reign over me”

acılar yaşıyoruz acının ne olduğunu bilmediğimiz zamanlarda gerçekten herşeyin bittiğini görmediğimiz kalbimizi ortadan ayrılacak kadar hızlı attırmayan. Ve acı çeltiğimiz göğsümüzü gere gere söyleyip günlerce ağlıyoruz.
Ve bir gün bir göz kırpma süresi kadar kısa bir zamanda gerçek acıyı hayatımızdan içeri alıyoruz. Çaresizliğin, zorlanmanın ne olduğunu anlayacağımız bir eşikten adım atıyoruz. İşte yalın ve şehvetli kollarındayız. Detaya girilemez bir bakıma bu evrenin ilk günleri sadece birey ve acısı ile arasında gizli bir akitle mühürlüdür. Sessizlik, tüm evrene yayılan ölümcül bir sessizlik.
Ama sonrası sürekli kendine artık geçtiğini tekrar etmekle geçer bir süre. İnanır, inanmak zorundadır. Hayatta kalmak böylesi bir şey değil midir? Herşey mübahtır. Kendine yalan söylemek bile. Zaman zaman hiç olmamış gibi davranmaya başlar. Kendini ispat çabasıyla saçmalar durur. Günlük acıların aksine göğsünü gere gere ağlamaz. bir fısıltı vardır beyninin tüm damarları arasında gezinen “geçti artık”.
Aslında geçmediğini anlamak içinse bazen çok uzun yıllar gerekir. Bir yerlerde bir sekme olduğunu düşündüğü gün gelir şanslıysa. (Tabi farkındalık bir şanssa.) sekmeyi bulduğundaysa oturur sakince. Seneler önceki panikten uzak soğukkanlı. Yüzleşir bununla. Korkularından oluşan bu ağı ilmik ilmik çözmeye başlar. Sevgiyle bakmaya çalışmak kendisini yargılamadan değerlendirmek uzun bir yolculuk gibidir. Unuturken de hatırlarken de haklı olduğunu, suçlanacak bir şey olmadığını bilmelidir bunu yaparken. Unutmasaydı, belki bugün hatırlayacak bir bilince sahip olmayacağını kabullenmelidir.
Böyle yapmaya çalışıyorum ben de. Yolum uzun. Hatırlamak istedikçe ve kabullenip affetikçe düğümlerimi açıp ferahlıyorum.
Reign over me.
Acıyı yaşamak konusundaki tercihler ve bu tercihlere karşı çevrenin tutumları üzerine bir yapım. Aslında gerçekten hiç unutulmadığının kanıtı. Yok saymanın oyun olabileceği, soluk almak için bir boşlu yaratabileceğinin örneği.

being disconnectus

04 Haziran’07

20’li yaşlarımın son 6 ayına giriyorum yakında. Ve bir dönem daha bitiyor. Hep öyle demezler mi...
Beynimde dönüp duran düşünceleri toparlayabilsem sayfalarca tutacak bir “x generation” öyküsü çıkarabilirim aslında.
Bir zamanlar bana demişlerdi ki “kimileri hayatlarının bir döneminde kopuk, aykırı ve umursamazdır ama onlar bağlanacak, kök salacak bir yerler, bir şeyler bulurlar. Bir bakmışsın tüm yaşadıkları bir gençlik hevesiymiş. Ama sen.... sen gerçekten disconnectus’sun. Sen dönem dönem kök salmaya çalışan bir tutunamayansın.” Özellikle deliler gibi oğuz atay ve tezer özlü okuduğum zamanlar bu benzetme oldukça karizmatikti. Pratikteki ağırlığını hissedemeyecek kadar gençtim o zaman.
Sığınalacak hiçbir yerin olmaması demekmiş bu aslında. Her şeyi kendi düzleminde kabullenmeye çalışmak, ağırlığını kimseyle paylaşamamakmış. Zamanla da tüm insanlığa uzaklaşmakmış. Oysa insan doğası gereği sosyal bir canlıdır değil mi?
Derin sessizlik, kopuş...
Duygular paylaşılmalı mı? Acılar paylaşıldıkça hafifler mi gerçekten? Asla mutsuzluk bulaşıcıdır. Başkalarına da bulaşır. Şehir bu gün yaşadığımız isterik toplu nöbetler yaşayan bir insan yığınına dönüşür sadece.
Yalnızlık bu denli güzel ve derinleşme imkanı tanıyan bir sonsuzlukken korkularından dolayı çoğunluğun ayağını sokmaya bile korktuğu lacivert bir deniz gibi.
Kahkahalarımızı paylaşırken ne kadar cimriysek, katı yargılarımızı ve bunlara uymayan herşeye karşı beslediğimiz öfkeyi, bize göre yolunda gitmeyen hayatımızı paylaşma konusundaysa bir o kadar bonkörüz. Kötü olayları anlatmak için yarını bile bekleyemeyiz, telefon açar mesaj atar ne gerekirse yaparız.
Felaketlerimizi severiz aslında. Onlar bizi zavallı yapar, ilgilenilmesi gereken mağdurlar haline getirir. Hayat bize hep acımasız olmuştur. Hemen kucaklanıp pamuklara sarılıp anne kucağına yatırılmalıyızdır.
Safsata.... koskoca bir hayal balonu işte gözlerinizin önünde. Ve perde....

Neyse o birileri eskiden “binoche kadar güzel ağlayan bir kadınsın” da demişti. Ağlamayı başarsam tüm seyircilerimin önünde; bunca zaman sonra sigaramın dumanı usul usul havaya karışırken boynum eskisi kadar narin görünür mü gene?