feysbuk'u sevmeli dövmeli mi????

16 ekim’07

herkes farklı bir ses tonuyla vurgular ya “ilk askım!!”, sorular arka arkaya dizilir “nerdedir, ne yapıyordur acaba, nasıldır...”
ben artık o “nasıl” sorusunu sormuyorum!!
gerçekten saftır onlar ,saftır çünkü daha hormonlarımızın çalışmaya başlamadığı geçfetüs dönemine ait zaman diliminde olay cereyan eder, farklı bir büyüsü vardır bundan. Hep bir toz pembedir. Kimimiz elini tutmuşuzdur, kimimiz yanağımızı öpmesine izin vermişizdir fazla fazla (fetüs ama geç ;)) ben hiçbirini yapmadım, hiç bilmedi de sanırım en azından balık hafızam öyle diyor.
Hatırladığım en net görüntü ise kültür mantarı olarak istiklalde ailecek dolaştığımız ender günlerden birine rastlar (maksat çolçocuk sergi görsün, belki büyünce entelektüel olur iki laf etmesi gerekir) Yüreğim nasıl da hop etmişti ta o zaman. aşık olma potansiyelinden ilk nabız alınan gün olarak kayda geçmiştir.
Sonrası... sonrası toz bulutu. Ne sınıfta ki halini hatırlıyorum, ne oyun oynadığımız bahçeyi.
İşte tüm bu büyülü dünyam bugün elimden alındı. Sevindiğim taraf yok değil tabi, ne demişler kedinin ölümü meraktandır.
Ama yazık oldu gizli bahçeme.
Benimle birlikte o da büyümüş. Sakalı çıkmış, saçı dökülmüş, o da gözlüklenmiş (belki de vardı), her neyse. Pek bir akademik görünümlü, pek bir ayaklarıyerebasar....

3. gün

best place to settle down...

2. gün

they r still coming,

towards me....

13 ekim’07

bayram bu malum istemeye istemeye ayak sürüyerek gittiğiniz ziyaretler yapılır, görmekten köşe bucak kaçtığınız kim varsa garip bir asaletle evinizin baş köşesine kurulur ki siz de ona çikolata ikram edin diye bekler.
Keşke bizim aile için de herşey bu kadar basit ve yüzeysel sinir bozuculukta olsa. Kısa sürede atlatılabilecek bir sevimsiz bir anı olarak kalır. Ev halkının geneli kadınsa, çoğunluğu bekar ya da dul 60 yaş üzeri yaşamı dört duvardan ibaretse yapılacak tek şey gün sonunda üç yıl yaşlandığınızı kabul edip harika bir içki sofrası için hazırlıklara başlamak en iyi çözüm.
İşte böylesi bir günde akşamı bile bekleyemeyen ben koltuğumun altında kase diğer elimde mikser ağzıma bile tatlılar yapmak için kendimi mutfağa kapattım. En iyi başlangıç, tencere dibini kazırken kan şekerinizi yükselterek biraz normale dönebilirsiniz.
Tablo tam anlamıyla “marjinalgörünümlüevkızı” sendromuna uygun... fonda son günlerde bulduğum kült filmlerimin müzikleri, rachmaninofflar havada uçuşuyor, sözde misafirler için anne yadigarı tarifle hazırlanmış homemade l,körümüz de aperatif olarak tüm bunlara eşlik ediyor (doz arttırımı şiddetle tavsiye edilir ;))
Huşu içinde balkonda içkimi yudumlarken ailemizin kalan tek erkeğinin neden son yıllarda mutfak işlerine bu kadar sarmış olduğu beynimde daha bir yerine oturdu. Yapacağı başka bir şey yok, kedisi dahil tüm dişilerin anormal olduğu bir evde önünde önlük elinde tespih dolaşmak çok da garip değildi aslında. (yüzyıla damgasını vuracak bu kareyi nasıl da kaçırdım ben!!)

biraz daha uyanık kalırsam bu liste uzar gider, ölmeden önce yapılması gereken 100 şey haline gelir...ben yatıp uyumalıyım en acilinden
hatta biri oturup bu listeyi öncelik sırasına göre düzenlese de beni dertten kurtarsa bütün tilkilerimin kuyruklarını birbirinden itinayla ayırsa... daha başımı yastığa koymadan hayallere başladım işte
herkese tatlı rüyalar, gece ya da gündüz ;)
20 Eylül’07

devinim başladı gene,
hissediyorum
moleküllerimin titreştiğini, oturduğum masadan çok uzaklara uçarak bile gidebileceğimi biliyorum. yoksa siz sadece superman mi uçabilir sanıyordunuz.
yok öle bir şey.
bir şeyler yapmak lazım yeni. zamanıdır...
za da yapılmış başlangıçlara hız vermenin. Bilmiyorum şimdi hangisi daha doğru, belki de “d / hiçbiri” ama önemi var mı bu tirbülansta.
aşık olmak lazım, mevsim sonbahar olsa da,
projeler bulup zamana sıkışmak, beyin felcinin eşiğinden dönmek,
yollar gitmek (şimdilerde herkesin dönmeye başladığı),
kendinden huzursuz bir günde sabaha kadar film izleyip bir karede takılı kalıp sayfalarca yazmak sonra da “olmaz olmaaaazzz” diyip, saatleri “delete”lemek
liste uzar gider, hepsi öncelik için kafada birbirine tutuşur, yarın sabah erken kalkmak zorunluluğundaki ben hepsini saatimi kurarken zembereğe sarar yorganımı başıma çekerim.
kitabımda var olmayan ve hiç olmayacak bir dünyadaki ikilemlere kafa yorarım bu akşamlık.

the one

farklı zamanlarda farklı nedenlerle yazılmış iki ayrı yazı...
acının aslında zamanla azalmadığının kanıtı gibi
dramatik bir durum yaratmanın anlamı yok, kimseyle konuşamadım gene yazdım sadece
burada olmayı en çok hakeden herşeyime ama en önemlisi biricik dostuma
sevgiyle
30/11/2005
canımsın... tek başlangıç bu olabilir. Şu an ben eğer ben olabilmişsem biraz da sen yaptın. Sonradan kaybettiklerimse bir ihanetti belki tüm yaşadıklarımıza. Sırt çantan yatıyordur herhalde bir yerlerde hiç durmaması gerektiği bir yerde.
Çok şeye ihanet ettik değil mi? Uzak kentlere, görmediğimiz yüzlere, konuşamadığımız yüzü dövmeli nice kadın bekliyor belki yolumuzu bilmediğimiz boşaltılmış köylerin çevresindeki barakalarda. Onlar bile bırakmadılar virane hale gelen köylerini.
Kelimelere ve fotoğraf karelerine ihanet ettik öncellikle. Oysa ne çok severdik gezmeyi ve yazmayı...
Birlikte olsak yapamayacağımız şey yoktu aslında.
Kimse fark etmedi bile bunun eksikliğini şehirde o talan coğrafyadaki teyzem dışında. Hayatı renklenmedi, hiç fotoğrafı çekilmedi belki ömrü boyunca.
Basit bir kamu memuru hayatının macerasını yaşayamadı bir kez daha. İşini kırıp iki deliyi dolaştırma zevkini tadamadı. Sıkıldı, içi bunaldı, pencereyi açtı.. anlam veremedi hissettiğine.
Birini gülümseyerek hatırlamanın coşkusu bu. Birini gülümseyerek hatırlamaktan daha güzel ne olabilir ki... gülümsenerek hatırlanmak. Benim de tek isteğim bu.
Kaç yaşında, nerede kimlerle bilinmez elbet bir gün ama biliyorum. Sonrası önemli işte. Kalanların tebessümü, şerefine kadeh tokuşturmaları keyifli bir sofrada. Biliyorum ki birileri senin için bunu hep yapıyor. Sevinmelisin. Seviniyorsun da, eminim.
Kimse bırakmıyor aslında sevdiklerini, terk etmiyor. Zaman zaman gerçekten dokunuyor saçlarına boynuna biliyorum. Başka bir şekilde ama yapıyor bunu gene de. Dokunuyoruz aslında birbirimize sadece anladığımız alıştığımız gibi değil.
Anlık dolan coşku ya da sevgi bunun işareti. Anlamsız mutluluk.

03 Eylül’07
eskiden ağlayarak uyanırdım o senin olduğun rüyalardan. Annem başımı dizlerine koyardı, bırakırdı içim boşalsın; yüzüm, boynum yıkanırdı. Apak olurdum yeni günde.
Dün gece, uzun zamandan sonra gene rüyalarını gördüm. Nasıldı, ne yaptık belirsiz.
Ağlamadan uyandım, kahvaltı hazırladım, işe gittim. Boğazım düğümlendi durdu, gözlerim doldu bütün gün, ağlayamadım.
Her zaman ki gibi bir gün de ben hiçbir zaman olmadığım kadar yıkık...
Bugün de bir uçurumun kenarında aşağıdan ses bekler geçti...

stay.....beware....EXISTANCE

bazen hatırlatılması gerekiyor bir şekilde hayatınızın belirli yerlerinde kesiştiğiniz "bireylere" durmaları gereken yerin neresi olduğu, kırmızı çizgilerin nereden geçip nerelere uzandığı vs vs...
işte bunları düşünürken yukarıdaki bileşenler geldi, buldu beni
bence tam da yerine oturdu...
(gereksiz alınganlık yapmayalım, tetikleyiciler çoookkkk başka ;))

ps: special thx to mırat