özrü olur mu hissedilenlerin bilmiyorum ama şimdi hissettiklerim kin gibi duruyor bana. hoşlanmadım ben hiç bu tür hamlelerden bana göre değilmiş, ruhumu daha da gerermiş meğer haberim yokmuş

24 haziran’08
Yetiştirilişten yanlışız die bitirmiştim ya bitmedi …
Kalamadım o kadarla…
İntikam gibi geldi yankısı ama ben kin tutamam ki…
Şimdi boğumsuz gırtlağım ve ben sızlıyoruz.
Unuttum ki ben ne hissettim o zaman,unuttum bile…. Yattım kalktım yattım kalktım geçti.
………………………………………………………………………………………………………
Şakacıktan bile yalan söyleyemiyorum :( beceriksiz ben
Hesap kitap yapmadım yazarken ne kadar derine batırabilirim vodoo iğnemi diye. Ama sanki şimdi elimden bezden bir bebek var ve ben huzurlu uykusunda onu dürtüp duran bir cadı.

avaliable just for a while

Mesaj kaygılı gençlik….. sizi anlıyorum (ama sadece bugün için)

19/06/2008
Biz susup ketum olmak için yetiştirildik. İyiliğimiz de kötülüğümüz de içimizde bir yerlerde kalmalıydı ki yüz göz olunması…… hayatla yüz göz ol o problem diil tabe. Kendine yüzün tutmaz sonra ama ne olacak ki kırılan kola sağlam muamelesi yapan bir toplumda.
Bir işi çok iyi yapsan da ulu orta söyleme. kıymeti bilinir birgün. bırak övgüyü yeri zamanı geldiğinde başkaları yapsın denildi hep. Tamam teori de süper ama mekanizma öyle işlemiyor maalesef. Sen ne olduğu net olarak ortaya koymadıkça yaşamın kıyısı durumundasın. Bunu hiç söylememişler öncekilere. Ya da hepsi zaten kıyı bucakmış kendilerinin bile haberi yokmuş.
Sonra yüz göz olmama durumuna gelelim bir de. O müthiş laf var ya bütün replikleri içimizde patlatan “aman büyüklük sende kalsın”!!!!
İşte ben çok büyüdüm kanısındayım artık. kocaman oldum gibi geliyor bazen. Öle ki düğüm düğüm üstüne atıyorum artık. Geçen gün aynaya baktım bir ben doğuracak kadar büyütmüşüm. Sesim çatal çatal sustuklarımla.
Bu yazı bir gönderme midir?? Evet!! Bir boğum daha düğümleten canım arkadaşıma sevgilerle... Artık kelime anlamını bile kaybettiğim arkadaşlığımıza bir bilmece hediye ;) Artık var olmayan dürüstlük yaşamda kaybedilen masumiyet gibiymiş. Kavurucu, nefesi tıkayan bir sıcak kalırmış sadece.
Boşuna özen boşuna ihtimammış, bir kez defans indirmeye bakarmış herşey ve hiç de fairplay olmayan bir hamleyle.....touche
Nerelerden girip nereleri dolandı gene, yetiştirilişten yanlışız....
ironiye buladım ortalığı boşuna

"all" is mine

dünden bugüne neler değişmiş. paralel yaşamlarım var da arada geçiş yapıyorum birinden diğerine... şimdi böyle savruluyorsam, iyi atlatmış ergenliği diş telli kocaman gözlüklü freak ben hehehe

03 mart'08
yarım... :(
ne oldu bana eskiden ne çok gülerdim... eğlenceliydim....
herkesde biraz bırakmışım da bana bir şey kalmamış gibi. içim bomboş... ne düşse sert yüzeye çarpıp sekiyor. yankısı ve parçaları kalıyor. parçalar bana batıyor.

04 mart’08
güneş iyi geldi işte...
bahardan mı bilemem ?? ama herkes ayrı bir teldeydi bugün. hele şehirden kaçma planlarını paylaşan taksi şöförü ve ben. ikinci karısıyla tanışma hikayesi de hoş oldu akşam akşam... parçalı kel bi taksiciden beklenmeyen bir farklılıktı.
yormalıymışım ben kendimi meğer kafamdakileri unutacak kadar işe yoğunlanmaşmalıymışım :)
önümüzdeki birkaç gün de bu yoğunluk kurtarır beni sanırım sonrasına daha bi atmış olurum belki bu kendimden usanmış halimi... umudum bu şimdilik.
ama hala “want my frogprince back”... acaba şeker adamın lanetindeki gibi üç kere arka arkaya “frogprincefrogprincefrogprince” dersem işe yarar mı?? :P
anlaşılacağı gibi birşeyler deviniyor. bir tarafım zıpır bir çocuk, elini dilini zor tutuyorum.
bakalım nereye varacak bunun da tanrı hepinizi korusun..

kıymetlimiiisss

Bir önceki yazıyla tamamen alakasızdır trajedi yaratılmasın sadece boş durmadım demek için biraz, biraz da ne biliyim sevdim ben bunu bişeyleri ifade edebilmiş gibi. sevgiyle bakmak birşeylere üzerine gülümsemek biraz :)

04 Ocak’08

Hayatımızda bazı insanların gitmesi dayanılmazdır. Süre o kadar uzundur ki, sanki hep varmış gibidirler... Düşününce hayatında varolmadığı zamanlar m.ö ile ifade edilebilir.
"Mavi gözlü bir devdi o ve ben minicik bir kadındım ." (biliyorum klişe ama öleydii :))
alışılmadıktı.... kocaman yüreğine ne zaman bu kadar yayıldım yerleştim hiç farketmedim anlamadım hatta, süreç o kadar akışkandı ki. zorlamasız, fazlasıyla olması gerektiği gibi.
Korunaklı, sakindi... ağzından çıkan herşeye güvenebilmek demekti, sevdiğim dondurmanın hep dolapta olmasıydı, ben ne yaparsam yapayım pijamalarımın olduğu dönülmesi kendi evimden bile öncelikli olan yerdi onun yanı... karnım ağrıdığında tüm enerjisini bana vermesiydi, sırf ben keyifsiz olmayayım diye. buarada zaman uzun ya ben büyüdüm/büyütüldüm, değiştim, gelişeyim diye desteklendim. başarılarımla gurur duyuldu.
Böyle şımartılınca anlaşılmıyor kıymeti...
Sevme şekillerimiz farklıydı.
yüzümün düşmesine bile kıyamayanı hırplayarak cevap vermekti benim sevgim. kabullenmek yerine sorgulamaktı hep.
Sıradan görünen detayları onlar yok olmaya başlayınca farkeder insan. kaybettiklerinin kıymetini anlar, öyle oldu tabi ki bizde de...
Şimdi ne zaman görsem onu bakışları gri ve donuk. varlığımın ona yansıyan ışığı yok. sırtımı dayadığım huzur dirsek boyu mesafede.
Kısa zamanda yaşlanmak gibi bir şey bu...
boş bir evin kilidini çevirip girersin de, evde günlerdir pişen bir şey olmamıştır ya da yaşayan kimse olmadığı için sıcak bi koku almaz burnun sadece rahatsız edici bir ağırlık vardır hemen pencereleri açıp evi havalandırarak dışarı atmak istediğin.
Bir süredir o ağırlığı taşıyoruz işte sırtımızda. penceler nerede unuttuk, artık eve hiç uğramıyoruz belki, uğrasak da kokumuz sininceye kadar kalmaktan ürker olduk.

ask the dust

kendimle yersiz uğraşmalarım son buldu biraz da iki kelimeyi ard arda getirip bir paragraf çıkarabildim , devamı da gelecek gibi :) sonunda açıldı sanırım bir kaç çakram.... (açılırken ki şiddet yazının üslubuna da sinmiş birazcııkk)

27 Şubat’08

yazıp yazıp atıyorum kenara günlerdir... birşeyler birikiyor ama hiç birinin ucundan tutulur tarafı yok.
kendime saklayacağım çoğunu. şimdiden üzüntülerimi belirtiyorum.
ama öğrendim ki mutluluk yaramıyor bana... ne kıymetini bilip kalıcı olmasını sağlayabiliyorum hayatımda ne de üretkenliğimi besliyor. hafif bir rahatsızlık lazım bana, uçuk mavi bir didişme. söz konusu süreçte yazılanlar ise vasatın altında anlamsız tutarsız. belki de yeterince huzurlu yaşayamadım bu mutluluğu... zaten toz bulutu şimdi. yerine oturmayan sayıklamalar uçuştu etrafta bir fasıl sonra gereksiz bir dağınıklık...
tüm olan biten geçen, geçemeyen, takılıp kalan ne varsa.....
ben alışkanlıklarını seven bir insanım. değişikliği sevmem, yeninin insanına da durumuna da zor uyum sağlarım.(üzerinde çalıştığım kötü bir alışkanlık diyelim bu duruma) sabır gereklidir tüm koşullarda konunun muhattabına. her şeyin bu kadar hızlı akıp gitmesi, anlamadığım nedenlerden koşulların birden bire sessiz sedasız değişmesi ise iyice gerer beni.
kaçış planımı bile yaptım bugün, yakında birkaç gün yok olacağım bilinen adreslerimden. tüm iletişim araçlarımı da en dip köşesine atacağım çantamın kalın bir çorabın, kazağın artık hangisinin ölçüsü uygun gelirse içine tıkıp gözlerimi kapayacağım.
dünya gerçekleri de bastırıyor aslında bir yandan. ki burada siyaset yapmamak için kendimi zor tutuyorum nereye kadar dayanırım o da belli değil ama uzun sürmez bu ketumluğum birkaç vakte pandoranın kutusu açılacak gibi görünüyor. yoksa kendi derdime çok düştüğüm için değil bu egosantrik cümbüş. bir süre daha taşlanmamak için susuyorum.

when my head in clouds...

16 Ocak’08

Huysuzum, huysusum çok huysuzzzzz....

19 Ocak’08
Huysuzdum, uykusuzdum. uykusuz olduğum için daha da huysuz oldum. sonrası... sonra kendimi çikolatalı kekin kollarına bıraktım. Bu kendini alkole vurmak gibi bir şey, ikisinin de fazlası mideye zarar ve ikisi de kendince kafa yapıyor. Ama çikolata sadece mutlu ediyor alkolün efkar gibi yan etkileriyle karşı karşıya kalmıyorsunuz. ferzan özpetek filmlerinin soundtracklerini fona aldığımız bugün güneş de yüzünü birazcık gösterdi. huzura bulandık sonunda.
gene küçük bir temizlik yaptım hayatımda kendimce. (dönem dönem yapmak lazım, çekmeceleri toplayarak evrene hayatımı düzeliyorum mesajları vermek yeterli değil çoğu zaman.) ne kadar sağdık kalırım kendime veridiğim sözlere bilmiyorum ama huzurumun güneşten sonraki nedeni bu.
eleştirildim bu temizlik sırasında ama ilk defa. (genel de bunu dillendirmek konun müdahillerine aslında) çok şey öğrendim kendim hakkında. aslında karşımdakinde şikayet ettiğim herşeyin ben de olduğunu gördüm boşuna suçlamışım zavallıcıkları. bir de yüzsülük yapıp “bunlar, bunlar vb.leri yüzünden artık oyun dışındasın” dedim. tabi söz konusu “bunlar bunlar vb.leri”nin çoğunu bünyemde bir yerlerde barındırıyorum ben de.
küstahlık bu ya, bana yapılınca o karmakarışık kanımdaki bütün kaprisli genler gün ışığına çıkıyor. farkındayım tabi ki tüm bunların ama bir de dönüp haklısınız desem gülümseyerek, deli sınıfına terfi edeğim içim muzip bir gülümseyişle sadece “üzgünüm ama böyle düşünüyorum” deyıp sahneden çekiliyorum. onlar istedikleri kadar konuşabilirler artık...
en iyi yaptığım şeydir belki de bu; ortadan kaybolmak, buhar olup havaya karışmak gibi...
ama bunu yaparken hep uysal ve sessizimdir. kendimden başka kimseyi kırılıp dökülmesine izin vermem... elimden geldiğince. böylece hep konuk oyuncu hakkım saklı kalır, sonraki bölümlerde. adım jenerikte bir yerde hep geçer...
ama bu sefer ki “bunlar, bunlar vb.leri” kısmı üzerinde çok çalışmam lazım biliyorum.
açarsak birazcık, blogu okuyan şanslı azınlığın ;) pek de yüzyüze gelmediği o mesafeli, soğuk tarafım. o hep benimle, üstelik bir de karşımdakinde tepeden bakıyorum izlemi vermiyor muyum işte ozaman bütün şakalarım gerçek oluyor onların gözünde. belki de altında üstümden atamadığım duygusal çocukluğum vardır. kimbilir... neyse ne çok da takılmıyorum aslında . farkındaysam artık kaybolur gider o da buhar olur uçar karışır havaya :)

beyaz atlı chriscornell

senelerdir geçirdiğim en güzel doğumgünümdü bu...
çok mutlu oldum çookk, çok da şımardım.
sevdiklerim bunun için herşeyi hazırlamış,gözümün içine bakıyorlarmış meğer benim haberim yokmuş.
çook seviyorum sizi çokkkk
p.s: mumumu üflerken dileğimi de tuttum, beyazatlı bir chriscornell hehehe

11 aralık’07

Son bikaç saat, yirmilerimin son yılına bikaç saat kaldı işte...
Küçük bi durum değerlendirmesi sonucu çok şanslı olduğuma karar verdim. Çok güzel yaşadığıma...
Öyle çok şey yaptım, o kadar çok güzel anım var ki.... sırtıma çantayı vurup gezdim, kaygısız aylak aylak dolaştım, sarhoş olmanın tadını sonuna kadar çıkardım, eğlendimm, inlerle cilerin çelik çomak oynadığı bir gün binlerce yıllık bir kentte gün batımında onlara katıldım, bütün hayranlığımla kocaman taşların arasında öylesine boşboş zamanda asılı kaldım, şehrin önyargılarını kırdım, dokununca ağlayacak kadar aşık oldum, kokusu senelerce genzimde kaldı...
Sonlara doğruysa temeller attım, sırtımdaki yüklerin bazılarını indirdim köşede, yeni dostlarımı kucakladım ilk kez, beynimi benliğimle harmanlamayı, büyümeyi, 2x2 sonsuz olabilirken, binleri toplasan da elin boş kalırmış, kaybederek de kazanılırmış ve bu kesinlikle haksızlık değilmiş....öğrendim.
Zamandan gün çaldım defalarca. üçkağıtçılığı da öğrendim yani arada ;)
Hayat griymiş de orasına burasına tutuşturduğumuz dilek çaputlarıymış onu renklendiren ve dostlarmış peri tozunu serpiştiren dörtbir yanımıza.
her zaman gülümserim işte bunlardan ben :))