biraz daha uyanık kalırsam bu liste uzar gider, ölmeden önce yapılması gereken 100 şey haline gelir...ben yatıp uyumalıyım en acilinden
hatta biri oturup bu listeyi öncelik sırasına göre düzenlese de beni dertten kurtarsa bütün tilkilerimin kuyruklarını birbirinden itinayla ayırsa... daha başımı yastığa koymadan hayallere başladım işte
herkese tatlı rüyalar, gece ya da gündüz ;)
20 Eylül’07

devinim başladı gene,
hissediyorum
moleküllerimin titreştiğini, oturduğum masadan çok uzaklara uçarak bile gidebileceğimi biliyorum. yoksa siz sadece superman mi uçabilir sanıyordunuz.
yok öle bir şey.
bir şeyler yapmak lazım yeni. zamanıdır...
za da yapılmış başlangıçlara hız vermenin. Bilmiyorum şimdi hangisi daha doğru, belki de “d / hiçbiri” ama önemi var mı bu tirbülansta.
aşık olmak lazım, mevsim sonbahar olsa da,
projeler bulup zamana sıkışmak, beyin felcinin eşiğinden dönmek,
yollar gitmek (şimdilerde herkesin dönmeye başladığı),
kendinden huzursuz bir günde sabaha kadar film izleyip bir karede takılı kalıp sayfalarca yazmak sonra da “olmaz olmaaaazzz” diyip, saatleri “delete”lemek
liste uzar gider, hepsi öncelik için kafada birbirine tutuşur, yarın sabah erken kalkmak zorunluluğundaki ben hepsini saatimi kurarken zembereğe sarar yorganımı başıma çekerim.
kitabımda var olmayan ve hiç olmayacak bir dünyadaki ikilemlere kafa yorarım bu akşamlık.

the one

farklı zamanlarda farklı nedenlerle yazılmış iki ayrı yazı...
acının aslında zamanla azalmadığının kanıtı gibi
dramatik bir durum yaratmanın anlamı yok, kimseyle konuşamadım gene yazdım sadece
burada olmayı en çok hakeden herşeyime ama en önemlisi biricik dostuma
sevgiyle
30/11/2005
canımsın... tek başlangıç bu olabilir. Şu an ben eğer ben olabilmişsem biraz da sen yaptın. Sonradan kaybettiklerimse bir ihanetti belki tüm yaşadıklarımıza. Sırt çantan yatıyordur herhalde bir yerlerde hiç durmaması gerektiği bir yerde.
Çok şeye ihanet ettik değil mi? Uzak kentlere, görmediğimiz yüzlere, konuşamadığımız yüzü dövmeli nice kadın bekliyor belki yolumuzu bilmediğimiz boşaltılmış köylerin çevresindeki barakalarda. Onlar bile bırakmadılar virane hale gelen köylerini.
Kelimelere ve fotoğraf karelerine ihanet ettik öncellikle. Oysa ne çok severdik gezmeyi ve yazmayı...
Birlikte olsak yapamayacağımız şey yoktu aslında.
Kimse fark etmedi bile bunun eksikliğini şehirde o talan coğrafyadaki teyzem dışında. Hayatı renklenmedi, hiç fotoğrafı çekilmedi belki ömrü boyunca.
Basit bir kamu memuru hayatının macerasını yaşayamadı bir kez daha. İşini kırıp iki deliyi dolaştırma zevkini tadamadı. Sıkıldı, içi bunaldı, pencereyi açtı.. anlam veremedi hissettiğine.
Birini gülümseyerek hatırlamanın coşkusu bu. Birini gülümseyerek hatırlamaktan daha güzel ne olabilir ki... gülümsenerek hatırlanmak. Benim de tek isteğim bu.
Kaç yaşında, nerede kimlerle bilinmez elbet bir gün ama biliyorum. Sonrası önemli işte. Kalanların tebessümü, şerefine kadeh tokuşturmaları keyifli bir sofrada. Biliyorum ki birileri senin için bunu hep yapıyor. Sevinmelisin. Seviniyorsun da, eminim.
Kimse bırakmıyor aslında sevdiklerini, terk etmiyor. Zaman zaman gerçekten dokunuyor saçlarına boynuna biliyorum. Başka bir şekilde ama yapıyor bunu gene de. Dokunuyoruz aslında birbirimize sadece anladığımız alıştığımız gibi değil.
Anlık dolan coşku ya da sevgi bunun işareti. Anlamsız mutluluk.

03 Eylül’07
eskiden ağlayarak uyanırdım o senin olduğun rüyalardan. Annem başımı dizlerine koyardı, bırakırdı içim boşalsın; yüzüm, boynum yıkanırdı. Apak olurdum yeni günde.
Dün gece, uzun zamandan sonra gene rüyalarını gördüm. Nasıldı, ne yaptık belirsiz.
Ağlamadan uyandım, kahvaltı hazırladım, işe gittim. Boğazım düğümlendi durdu, gözlerim doldu bütün gün, ağlayamadım.
Her zaman ki gibi bir gün de ben hiçbir zaman olmadığım kadar yıkık...
Bugün de bir uçurumun kenarında aşağıdan ses bekler geçti...

stay.....beware....EXISTANCE

bazen hatırlatılması gerekiyor bir şekilde hayatınızın belirli yerlerinde kesiştiğiniz "bireylere" durmaları gereken yerin neresi olduğu, kırmızı çizgilerin nereden geçip nerelere uzandığı vs vs...
işte bunları düşünürken yukarıdaki bileşenler geldi, buldu beni
bence tam da yerine oturdu...
(gereksiz alınganlık yapmayalım, tetikleyiciler çoookkkk başka ;))

ps: special thx to mırat

yalan söylemişim... yazamıyorum derken oyunum yarım kaldı:)
fotoğraf yazıyı birlikte değerlendirelim.. bir de açıklatmayın kuzgun neden siyah oradaki neden kağıt uçak vs vs..
huysuzum bugün çemkerim ;)

29 ağustos’07
“Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen
hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve
yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır.Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır.
Hani ağzınla kuş tutsan "Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?" diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.iki ucu keskin bıçaktır bu işin.
Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur.
İyi halin cezanda indirim sağlamaz”

ne zamanlar bulmuşum bu yazıyı, kim bilir ne için saklamışım bilinmez ama gözüme takıldı bugün tüm dosya kalabalığı içinde, çekip çıkardım “eklentileri” arasından.
Ama biraz farklı biraz daha keyifli. Yeni eklentilere ihtiyacı var aslında....
Bir anlık bir tebessüm için değil mi zaten insanoğlunun tüm savaşı kendiyle. Hepimizin hakkı değil mi aslında hafta en az üç kez böyle kendinden emin, kendinden mutlu, mükemmeliğimizden emin etrafa gülümsemek... belki başkalarını da gülümsetmek.bu böyle bir zincirse ilk taşı kimin attığının önemi var mı?
Varsın kuşunuz beyaz olmasın , hatta koltuğunuzun altında beyaz olduğunu iddia ettiğiniz bir kuzgunla gidip dikilmiş olun karşısına... birgün birileri ona da beyaz der nasıl olsa ;)

eclipse

nedensiz bir sıkıntı, kaleme gitmeyen elim, pratikte varolmayan bir gerginlik sonucu "fikrim geldi!!!" vee aralıkta gidiyorumm ;)

29 Ağustos’07
ay çarpmasından mıdır bilinmez günlerdir içim dalgalı
yazmaya çalışsam kelimeler dağılıyor
denk durup iki dakika sakin oturmak istesem beynimdeki devinim izin vermiyor. Peşine düşmüşler gibi at koşturuyor, küçücük kafamda bu kovalamacaya yetecek kadar yeri nasıl buluyor şaşkınım.
Uzak planlar yapıyorum ben de böyle durumlarda. Kovalamacayı düzmece bir dünyaya çekip kendimce devinmek yerine oyun oynuyorum....
Olası ama daha vakti gelmemiş projeler, yolculuklar, aşklar vs. üzerine notlar tutuyorum bir köşede.

Buyrun buradan başlayın:
VAKTİ GELMEMİŞ YOLCULUK - 30. yaş günüm için kendime hediye, Prag seyahati. Hangi kent 30 yaşa bu kadar yakışabilir ki ;)
VAKTİ GELMEMİŞ AŞK – eh 30. doğumgünümde, Prag’da, yalnız olacağımı düşünmüyorsunuz di mi?? (bu hediye işini de o düşünce fena olmazdı aslında ama bir kendigöbeğinikendikesengiller üyesiyim ne de olsa, her şeyimiz paket program dahilinde hizmete sunulur. ama bu başka bi konu kafazmızı çok dağıtmayalım)

Beynimi bunlara yönlendirirken, kelimeler beni yolda bıraktı. Paylamak istedim bu kadarcık çıktı....
Bilin duyun istedim, yazamıyorken nelerle uğraşıyorum
Neymiş yazılmasa da eğlenilecek bir şeyler bulunurmuş .....

gravity of life

bir kaç gündür yaşadığım bir deneyim.
vakit buldukça yapılması şiddetle tavsiye edilir. doz aşımı serbesttir ;)
bilinen faydaları: ruhu arındırır, zihni formatlar, günlük kargaşanın etkisini minimuma indirir, uykusuzluğu hafifletir.
ilgilenelere playlist oluşturuluş, sormaktan çekinmeyiniz sağlam bir arşivle taleplerinize cevap verilir :)

14 ağustos’07

floating city floating time

şehre, zamana, insanlara bakışa anlam katan, o güne kadar fark edilmeyen küçük detayları öne çıkaran müzikler vardır. Bunları dinlerken dünya farklılaşır, hareketler ağırlaşır. İnsanların sesleri değil jestlerinin belirleyici olduğu gözler önüne serilir biraz da. Hatta daha derinleşilirse hareketlerin havada yarattığı dalgalanmalar bile yakalanabilir. Öylesi bir görüntü oluşur ki, bugüne kadar neler kaçırmış olduğunuza inanamazsınız. Filmlerdeki slow motionın basit bir taklit olduğu anlaşılır.
Renkler birbirine geçer, suya atılmış taş gibi genişleyerek boşlukta dağılır kaybolur. Bir bakmışsınız tüm şehir zaman içinde akıyor, sen de onlarla birlikte...
mekandan bağımsız...
özgürlük bedenlenir sanki.
metabolizmanın hayatın yerçekimine uyum sürecidir bu. Ağır ama bir o kadar akışkan, keskinlikten ve köşelerden uzak, yalayıp geçen, incitmenin ve incinmenin mümkün olmadığı bir hız söz konusudur. Düşmek yuvarlanmakla eş anlamlı olur böyle durumlarda. Düşüş ne kadar yüksekten olursa olsun kalktığın da tek yapman gereken üzerindeki tozu silkelemektir.

duman diva senarist

nerden çıktım nereye vardım
çok eğlendim ama sanırım insanları malzeme yapmamalıyım
çok ayıp ;)
07 Ağustos’07

başka bir kadının kaybediş sürecini gözlemlediğimi fark ettim bir süredir.
Git-geller, kayaya vuruşlar, Çırpınışlar, çığlıklar ve her açıdan hissedilen şiddet....
Önceleri oldukça mesafeliydim.Onun için üzüldüm bazen onu kendimden daha fazla düşündüm. Bazen dengesini nasıl kaybettiğini gördüm.
Sonra bir baktım ki aslında yan yana duruyoruz bu oyunda. Farklı kapılardan aynı oyuna giriş yapıyoruz bir bakıma.
Ben sahnenin gerisinde büyük berjerde oturan sigarasını uzun ağızlıkla içen, her üflediği dumandaki şekillerle hikayeler yazan interaktif senarist.
O ise kendi düşüşüne kahrolmuş bir diva. :)
............................
Tahminim birkaç sene sonra o bile inanamayacak yaptıklarına. nasıl cebren ve hile ile bu girdaba çekildiğini düşündükçe haline şükredecek.
Çok istemek ama olduramamanın acısı aslında ona tüm bunları yaptıran.
Mantığın kabul edemediği noktada.
Yanlış soru da kitlenmiş “neden?!!”
Şimdiki umutsuzluğu ise sadece doğum sancısı. Oysa o kendi kendine kürtaj yapmaya çalışıyor. karşı koymak için çok geç, bu çocuk güneşi görecek.
acının sona ermesi içinse tek yapması gereken yarına uyanabilmek ...