when my head in clouds...

16 Ocak’08

Huysuzum, huysusum çok huysuzzzzz....

19 Ocak’08
Huysuzdum, uykusuzdum. uykusuz olduğum için daha da huysuz oldum. sonrası... sonra kendimi çikolatalı kekin kollarına bıraktım. Bu kendini alkole vurmak gibi bir şey, ikisinin de fazlası mideye zarar ve ikisi de kendince kafa yapıyor. Ama çikolata sadece mutlu ediyor alkolün efkar gibi yan etkileriyle karşı karşıya kalmıyorsunuz. ferzan özpetek filmlerinin soundtracklerini fona aldığımız bugün güneş de yüzünü birazcık gösterdi. huzura bulandık sonunda.
gene küçük bir temizlik yaptım hayatımda kendimce. (dönem dönem yapmak lazım, çekmeceleri toplayarak evrene hayatımı düzeliyorum mesajları vermek yeterli değil çoğu zaman.) ne kadar sağdık kalırım kendime veridiğim sözlere bilmiyorum ama huzurumun güneşten sonraki nedeni bu.
eleştirildim bu temizlik sırasında ama ilk defa. (genel de bunu dillendirmek konun müdahillerine aslında) çok şey öğrendim kendim hakkında. aslında karşımdakinde şikayet ettiğim herşeyin ben de olduğunu gördüm boşuna suçlamışım zavallıcıkları. bir de yüzsülük yapıp “bunlar, bunlar vb.leri yüzünden artık oyun dışındasın” dedim. tabi söz konusu “bunlar bunlar vb.leri”nin çoğunu bünyemde bir yerlerde barındırıyorum ben de.
küstahlık bu ya, bana yapılınca o karmakarışık kanımdaki bütün kaprisli genler gün ışığına çıkıyor. farkındayım tabi ki tüm bunların ama bir de dönüp haklısınız desem gülümseyerek, deli sınıfına terfi edeğim içim muzip bir gülümseyişle sadece “üzgünüm ama böyle düşünüyorum” deyıp sahneden çekiliyorum. onlar istedikleri kadar konuşabilirler artık...
en iyi yaptığım şeydir belki de bu; ortadan kaybolmak, buhar olup havaya karışmak gibi...
ama bunu yaparken hep uysal ve sessizimdir. kendimden başka kimseyi kırılıp dökülmesine izin vermem... elimden geldiğince. böylece hep konuk oyuncu hakkım saklı kalır, sonraki bölümlerde. adım jenerikte bir yerde hep geçer...
ama bu sefer ki “bunlar, bunlar vb.leri” kısmı üzerinde çok çalışmam lazım biliyorum.
açarsak birazcık, blogu okuyan şanslı azınlığın ;) pek de yüzyüze gelmediği o mesafeli, soğuk tarafım. o hep benimle, üstelik bir de karşımdakinde tepeden bakıyorum izlemi vermiyor muyum işte ozaman bütün şakalarım gerçek oluyor onların gözünde. belki de altında üstümden atamadığım duygusal çocukluğum vardır. kimbilir... neyse ne çok da takılmıyorum aslında . farkındaysam artık kaybolur gider o da buhar olur uçar karışır havaya :)

beyaz atlı chriscornell

senelerdir geçirdiğim en güzel doğumgünümdü bu...
çok mutlu oldum çookk, çok da şımardım.
sevdiklerim bunun için herşeyi hazırlamış,gözümün içine bakıyorlarmış meğer benim haberim yokmuş.
çook seviyorum sizi çokkkk
p.s: mumumu üflerken dileğimi de tuttum, beyazatlı bir chriscornell hehehe

11 aralık’07

Son bikaç saat, yirmilerimin son yılına bikaç saat kaldı işte...
Küçük bi durum değerlendirmesi sonucu çok şanslı olduğuma karar verdim. Çok güzel yaşadığıma...
Öyle çok şey yaptım, o kadar çok güzel anım var ki.... sırtıma çantayı vurup gezdim, kaygısız aylak aylak dolaştım, sarhoş olmanın tadını sonuna kadar çıkardım, eğlendimm, inlerle cilerin çelik çomak oynadığı bir gün binlerce yıllık bir kentte gün batımında onlara katıldım, bütün hayranlığımla kocaman taşların arasında öylesine boşboş zamanda asılı kaldım, şehrin önyargılarını kırdım, dokununca ağlayacak kadar aşık oldum, kokusu senelerce genzimde kaldı...
Sonlara doğruysa temeller attım, sırtımdaki yüklerin bazılarını indirdim köşede, yeni dostlarımı kucakladım ilk kez, beynimi benliğimle harmanlamayı, büyümeyi, 2x2 sonsuz olabilirken, binleri toplasan da elin boş kalırmış, kaybederek de kazanılırmış ve bu kesinlikle haksızlık değilmiş....öğrendim.
Zamandan gün çaldım defalarca. üçkağıtçılığı da öğrendim yani arada ;)
Hayat griymiş de orasına burasına tutuşturduğumuz dilek çaputlarıymış onu renklendiren ve dostlarmış peri tozunu serpiştiren dörtbir yanımıza.
her zaman gülümserim işte bunlardan ben :))

pre-collage

yeni çalışmaları da koyacağım.... zamanı gelince
neyi içimde uzun süre tutabildim ki, onları kendime saklıyayım
şimdilik ortalık fazla talan :)
28 kasım’07
tasarılarım vardı aslında buraya koymak için. Bir çeşit fotoğraf ve sözün oluşturduğu kolaj...
çok da keyifli olacaktı. Hayır bırakmış değilim hazırlamayı. Sadece hem süreç uzadı ben içimdekileri zaptedemedim, bir şekilde vücut bulup kaçtılar elimden hem de o kadar çıplak kaldım ki kendimi bu kadar ortaya koymaya gerek var mı bilemedim.
Gene de çalışmaya devam bir tool kazanmak to express myself deeply (ama fazla deep oluyomuş hepsi bir araya gelince)...
Bir de müdahilleri de bu kadar soymamak, kendi istemleri dışında anadanüryan bırakmamak lazım ayazda.
Biraz “eyes wide shut” kokuyor son günlerim.
O kadar kapattım ki gözlerimi bazı kimliklerim aynı masada pokere daldılar, ağız dalaşlarını bırakıp.
Ortalıkta bir tek tepine tepine sesini duyurmaya çalışan “sorgulayanben”, o yapamıyor işte göz yummak aptallık geliyor ona. Katlanamadığı zaten “aptallık” kavramına bu kadar yakın duruyor görünmek, kıvrandırıyor onu.
Masadakilerin de huzurunu bozacak diye çekiniyorum.
Belki ondan istediğini verip küçük olta iğneleriyle çekiştiriyorum başkalarının huzursuzluğunu.

can't take my eyes off u

içim elvermedi öyle kırık dökük bitirmeye bu geceyi....
bakınız neler çıktı pandora'nın kutusundan.
öyle sevmişim filmle şarkıyı, öyle örtüşmüşler ki kafamda sinema eleştirmenliğine bile soyunmuşum haddimi bilmeden...
Bazılarınızın affına sığınarak koyuyorum buraya.
dönemin uçarılığına versinler :)

12 Ağustos’07
Closer
Öylesi bir film düşünün ki sesi kıstığınızda ekranda gördüğünüz çiftlerin hepsinde ilişkinizin kilit olaylarını görüp üzerine kendi senaryonuzu yazabilirsiniz.
Genelde erkeklerin pek de sevmediği kadınlarınsa bayıldığı bir yapımdır “closer”. Diyaloglar üzerine kurulu, konuşmanın kifayetsiz kaldığı noktayı iliklerinizde hissettiğiniz anlar yaratmıştır içinde.
Bir yanda özünde kayıp bir kadın, hayatındaki tek varlığı sevgilisi. Hiçliğin getirdiği bağımlılıkla, eşgalini onda buluyor.
Diğer yanda ayakları yere basan, standartları olan başka bir kadın ve kendi acılarını yaratmaktaki mükemmel başarısı. Huzurdan kaçan bir rahatsızlık.
Güç dengeleri tartışılır.
İki erkek.... erkek kimliğinin keskin bölünüşü...
Bunlar hissettirdikleri, bir tiyatro oyunun tüm ağırlığının başarılı yansıması
Bunca zamandan sonra gündeme gelmesi ise sountrackte yer alan “The Blowers Daughter”. Nasıl oldu bu şarkı bunca zaman gözümden kaçtı.
Bugünü beklemiş gibi...
Tüm güzelliği bir yana defalarca dinleyip üzerine sayfalarca yazılsa da hiçbir şey son cümlenin ağırlığını gizleyemiyor. Başından fark etmediğim önemli bir ayrıntı, hep olduğu gibi. Gündelik yaşamımızda da kaç kez başımıza gelmiştir.
Dinleriz ve büyüleniriz. dinleriz ve akışına bırakırız...
Ya içerikte kaçırılan bir detaylar ya da sonuna kadar dikkatimizi odaklayamadığımız konuşmalar.... ya bulutlara çıkarır kendine olmayan benliğimizi ya da yersiz yere kendi cehennemimizi yaratır.
Her koşulda kendinde değildir bunları yaparken...

“I can't take my mind off you
I can't take my mind off you
I can't take my mind...
My mind...my mind...
'Til I find somebody new”

Bakınız: http://www.youtube.com/watch?v=giump9h029I

elmalar ve kargalar

gene de gökten üç elma düşsün..
biri benim başıma, bizi sizin, biri de üçüncü kişilerin...
bozulmasın masalımız. :)

15 Kasım’07
mesafeliyim evet.. bundan herhalde günlerdir elim hiç yazıya gitmedi
ama kimseye özel değil bu kendimden başka.
ifadede zorluk çekiyorum en yakınıma bile. Cümle kurmak işkence gibi.
Bir tarafım bazı şeylere o kadar küs ki nasıl barıştırıcam hiç bir fikrim yok. Barışmaları gerekli mi??? O da tartışılır ya...
Kendine küs kalır mı insan?? Hem ben mi küstürdüm beni bana hep üçüncü kişiler neden oldu.
Kış baharı bir güne yakışmadı değil mi bu sözler? Ama engel olamadım çıkıverdiler ağzımdan işte.
Güneşin tüm keyfiyle balkona çıktım... ağaçlar günlerdir olmadığı kadar yeşildi, iyot kokusu vardı havada, herşey yolundaydı yani...
Sonra onlar bağırdı, gidip gelip daha çok bağırdılar. Sonra kendimi yuvadan düşmüş bir yavru gibi hissettim. Bırakmaz onlar yuvadan düşeni tek başına, el sürmeye kalksanız saldırılar, hepsi bir üşüşür tepenize...
Siyah, kocaman kanatlarını başınızın üstünde kapattılar mı bir poe hikayesi gerçek olmuş gibidir. Çirkinliği dile düşmüş olsa da zekasıyla ve uzun yaşamıyla kıskandırmazlar mı insanoğlunu. Uğraşsanız konuşurlar bile...
Kimbilir belki çoğumuzdan da anlamlı cümleler kurarlar güngörmüş bir edayla...
Bölük pörçük mü kaldı bu yazı öncekiler yanında fazla dökük bir tarafı sanki....
düşünceler böylesi havada asılı işte.... bahtınıza sepete bunlar düştü bugün.
Siz şimdilik bensiz oynayın önceden özenle hazırladığım pofuduk bulutlarda en kısa zamanda gelicem ben de söz.
Bugünlük izin verin... ;)

waiting for cinderellaman??

29 ekim’07

Evet, insan depresyondan da sıkılabiliyormuş işte...
O günlerce omuzlarınızdan döküle döküle dolaştığınız ölü toprağının anlaşılmaz ağırlığını uzun bir duşla giderden şehrin çamuruna yolculayıp. Buharın içinden parlayarak çıkılır.
Bir hafiflik, bir uçarılıkla yere basmadan yürüyerek odaya geçilerek kişisel bakımın ipeksi mis kokulu kollarına bırakılır beden.
Günlerden sonra huzurlu bir uykuyla gün tamamlanır.
.......................
Süreç bu kadarla sınırlı kalsa tabi ki çok sıkıcı ve alışıldık olabilirdi.
Hele söz konusu bensem bu kadar huzurla bitebilir mi uzatmalı bir haftasonu.... Bedensel temizlik yanında biraz da beyinsel temizlik lazım. Kafa toplamanın en güzel şekli evi toparlamak. Kaldırılıp yerine konan her eşya ya da düzenlenen her çekmece zihnin gizli odalarına küçük seyahatler gibidir.
Yalnız dikkat ..... Kontrol kolayca kaybedilebilir ve şizofren bir noktaya da ulaşılabilir bir süreçtir bu. Ruh daha yeni kurtarılmış pek bir narindir,çok da örselememek lazım bedensel işlerle.
(Bunu farkettiğimde buzdolabının önünde bağdaş kurmuş ve kendimi kaybetmiştim. Yanımdaki üç çeşit deterjan ve farklı gereçlere bakışım görülmeye değerdi. Yani tecrübeyle sabittir ;))
Oda da toparlanmalı tabi, kişiliğin kalbi ne de olsa...
İşte tam bunları düşünüp biraz da terapi olsun diye yünler ve şişlerle dolu torbaları karıştırırken. Bilmem hangi çekimden kalmış bir çift 42 numara converse buldum. Neden, nasıl olmuşsa sıkışmış işte köşelere, unutulmuş...
Ortada bir mesaj var o kesin de hep bir ön koşul olmak zorunda mı ?? :)
Gözümün önüne gelen “dizçökmüş ayakkabı deneten ben” karesiyle bunu ne kadar ciddiye alabilirim ki....

23 ekim’07

nutkum tutuldu, nefesim kesildi, boğazım düğümlendi...
sabah ki neşemden eser yok şimdi.
Yarım saat öncesi itibarıyle yeni alışkanlıklar kazanma dayatması gırtlağımda bir bıçak gibi kendini hissettirdi.
Yeni her zaman için iyi midir ya da ilerleme midir gerçekten??
Sürekli alışılması gereken yeni durumlar, yeni koşullar.... böyle böyle mi olmuyordu değişim dedikleri. Bir tarafımız törpülenirken diğer taraflar keskinleşiyor, horst ve grabenenler sürekli yer değiştiriyor, tektonik kırılmalar yerküremizi sarsıyor.
yuvarlanarak, el yordamıyla yol almaya çalışıyoruz bunların arasında....
sürecin içindeyken neleri bırakıp neleri tutabildiğimizin hesabını yapmak abaküsle çok bilinmeyenli denklem çözmek gibi.
Ama birazcık yavaş olsa olmaz mı!!! Kabuklarım çatlak çatlak, bitkilerimin iki yeşerip köklenmesi en azından yüzeyi koruyacak bir ağ oluşturması için zaman da lazım.
Son çare toprak ihraç etmeye başlayacağım ne kadar elim varmasa da....
Akışkanlığımdan şüphe eder oldum.