gene de gökten üç elma düşsün..
biri benim başıma, bizi sizin, biri de üçüncü kişilerin...
bozulmasın masalımız. :)
15 Kasım’07
mesafeliyim evet.. bundan herhalde günlerdir elim hiç yazıya gitmedi
ama kimseye özel değil bu kendimden başka.
ifadede zorluk çekiyorum en yakınıma bile. Cümle kurmak işkence gibi.
Bir tarafım bazı şeylere o kadar küs ki nasıl barıştırıcam hiç bir fikrim yok. Barışmaları gerekli mi??? O da tartışılır ya...
Kendine küs kalır mı insan?? Hem ben mi küstürdüm beni bana hep üçüncü kişiler neden oldu.
Kış baharı bir güne yakışmadı değil mi bu sözler? Ama engel olamadım çıkıverdiler ağzımdan işte.
Güneşin tüm keyfiyle balkona çıktım... ağaçlar günlerdir olmadığı kadar yeşildi, iyot kokusu vardı havada, herşey yolundaydı yani...
Sonra onlar bağırdı, gidip gelip daha çok bağırdılar. Sonra kendimi yuvadan düşmüş bir yavru gibi hissettim. Bırakmaz onlar yuvadan düşeni tek başına, el sürmeye kalksanız saldırılar, hepsi bir üşüşür tepenize...
Siyah, kocaman kanatlarını başınızın üstünde kapattılar mı bir poe hikayesi gerçek olmuş gibidir. Çirkinliği dile düşmüş olsa da zekasıyla ve uzun yaşamıyla kıskandırmazlar mı insanoğlunu. Uğraşsanız konuşurlar bile...
Kimbilir belki çoğumuzdan da anlamlı cümleler kurarlar güngörmüş bir edayla...
Bölük pörçük mü kaldı bu yazı öncekiler yanında fazla dökük bir tarafı sanki....
düşünceler böylesi havada asılı işte.... bahtınıza sepete bunlar düştü bugün.
Siz şimdilik bensiz oynayın önceden özenle hazırladığım pofuduk bulutlarda en kısa zamanda gelicem ben de söz.
Bugünlük izin verin... ;)
No comments:
Post a Comment